Gönderen Konu: Sahibini Arayan Mektuplar- Ümit Yaşar OĞUZCAN  (Okunma sayısı 84049 defa)

0 Üye ve 2 Ziyaretçi konuyu incelemekte.

syılmaz

  • Ziyaretçi
Sahibini Arayan Mektuplar- Ümit Yaşar OĞUZCAN
« : Kasım 13, 2009, 09:52:21 ÖS »

1. MEKTUP
geceydi...bütün insanların çırılçıplak olduğu bir zamandı.
onları düşünüyordum; gümüş tepsilerdeki kristal kadehlerden zamanı yudumlayan insanları düşünüyordum. irili ufaklı aynaların karşısında enseleri bembeyaz kadınlar boyanıyordu. uzun uzun parmakları vardı kadınların.. öpülmeye alışmış olgun dudakları vardı. kocaman kocamandı kalçaları. o kadınları düşünüyordum.

bir kurt bir geyiği kovalıyordu yüreğimde. geyik soluk soluğaydı, yorgundu, bitkindi. karların üzerinde akıp giden bir yıldız gibiydi. koşuyordu. koşmak kurtuluş değildi belki, ama bir ümitti. koşmalıydı.

oysa birer namlu ağzıydı kurdun gözleri. avına güvenle, şehvetle yaklaşıyordu. yeni bilenmiş, sedef saplı bıçaklara benziyordu dişleri, bütün dileği et ve kandı. istese geyiğe hemen yetişebilirdi, ama uzasın istiyordu bu şehvetli koşu, bu bütün damarlarına yayılan sarhoşluk bitmesin istiyordu.

ben seni düşünüyordum. çünkü geceydi. sevişme zamanıydı insanların. yalnızdım. beni kuşatan duvarlar birer beyaz çarşaftı bu saatte. kapılar tüylü, yumuşak battaniyelere benziyordu.

ben seni düşünüyordum. kim bilir ne güzeldin soyunduğun zaman? nasıl kadındın?
nasıl öpüşürdün kim bilir? nasıl kadın kadın kokardı her yerin? tutup avuçlarıma
sığdırıyorum seni, gözlerime, dudaklarıma sığdırıyorum.

sensiz kahrolmak vardı. seninle yaşamak vardı dolu dizgin. seninle her gece birbirimizi yenilemek vardı odalarda. odalara sığmamak vardı. bir sel gibi taşmak vardı gecelerden. elimi uzatsam tutabilirdim seni. öyle yakındın. zamana kokun sinmişti. belki de uzaktan günlerce koşsam yetişemezdim sana. zamana kokun sinmişti. tuttum resmini indirdim duvardan. duvar ağlamaya başladı.....


syılmaz

  • Ziyaretçi
Ynt: Sahibini Arayan Mektuplar- Ümit Yaşar OĞUZCAN
« Yanıtla #1 : Kasım 13, 2009, 09:53:42 ÖS »
2. MEKTUP

aramak... ömür boyunca aramak...
yalnız seni aramak... paslı teneke kutularda, küf kokan
dolaplarda, çerçevelerde, tenhalarda, ağaç diplerinde,
sonra vapurlarda, trenlerde hep seni aramak.
belki bu şehirde değilsin. ne çıkar? seni arıyorum ya.
belki de ayni sokakta evlerimiz, sabahları
beni görüyorsun işime giderken.
sonra akşamı bekliyorsun, alacakaranlığı...
beni bekliyorsun ya da bir başkasını, bir başkasını...

hiç gel demiyeceğim sana. aramak neredeyse
ben oradayım. ayaklarım ne güne duruyor?
yok yok birden karşıma çıkma.
kaç, saklan. seni aramak istiyorum.

git bu şehirden haydi git. dağlara çık, o uzak dağlara.
rüzgârların krallığında hüküm sür. baktın ki oraya da
geldim, yine kaç. başını al, açıl denizlere.
gemilerin en güzeli, en büyüğü dilediğin limana
götürmeli seni, dilediğin yere demir atmalı.
ben küçük bir balıkçı kayığı ile
peşinden gelsem yeter. seni arıyorum ya !

bir yıl, beş yıl, on yıl değil; beşikten mezara kadar
aramalı insan ama ne aradığını bilmeli.
yaklaşıp uzaklaşmalı aradığından. okyanus dalgaları
üstünde bir küçük tekne gibi alçalıp yükselmeli.
yalınayak koşmalı yollarda, ayaklarını sivri taşlar kesip
kanatmalı. çöllerden geçmeli yolu, yanmalı kavrulmalı.
sonra gözün alabildiğine ak, soğuk ülkelere düşmeli.
buzlar kırılmalı ayaklarının altında,
üstüne kar yağmalı.

bir gün bulacaksam bile parça parça bulmalıyım seni.
ayaklarını afrika'dan getirip bir kâğıt üzerine
yapıştırmalıyım, saçların sibirya'da bir mabudun
gözleri olmalı, ellerin italya'da bir heykelin elleri.
bulsam da seni parça parça bulmalıyım.

yine de bir yerin eksik kalmalı.
yeniden yollara düşmeliyim, onu aramalıyım.
ve tam seni tamamladığım anda ölmeliyim.


syılmaz

  • Ziyaretçi
Ynt: Sahibini Arayan Mektuplar- Ümit Yaşar OĞUZCAN
« Yanıtla #2 : Kasım 13, 2009, 09:55:59 ÖS »
3. MEKTUP

gelme diyecektim, geldin. iyi ettin geldiğine. neredeyiz? bir şehir yanıyor, dikkat et. tutuşabiliriz. işte ilk ateş gözlerine düştü, sonra dudaklarına, saçlarının arasına kıvılcımlar doldu ışıl ışıl. yanıyorsun, yanıyorum, yanıyoruz. aranmakla yetinsek bunlar gelmeyecekti başımıza. yine de memnunum. iyi ettin geldiğine. taş olup kalmaktansa, ağaç olup yanmak iyi.

ellerini ver, ellerini. öpüşmeye susadım. tırnak uçlarından öpmeye başlayacağım seni. titreme, yanıyorsun. koluma yat, sağ erkek koluma, güçlü erkek koluma. dağılsın saçların, bırak. nasıl olsa onları da öpeceğim tutam tutam. kulak memelerini, gür kaşlarını, dudaklarını da öpeceğim. dolgun dudaklarını seven, gözlerini, artık yaşamıyoruz. belki de yaşamak bu, bizim bilmediğimiz. öyleyse yeni yeni başlıyoruz yaşamalara, derin nefes almalara, o ölümsüz olmalara.

bir ekşi elma ısırıyordum, dişlerim kamaşıyordu omuz başlarını gördükçe ve biraz sen oluyordum sevdikçe, sevildikçe. (işığı söndür) diyordun, inadına yakıyordum. yalvarıyordun, çıldırıyordum. hiç ağlamadın. ağlasan ne değişecekti. ama ağlamadın işte yükseldin, yüceleştin. tanrılaştın bir yerde.

öyle güzeldin anlatılmaz. alnımdan ter boşanıyordu, saçlarım yapış yapış olmuştu. yüz merdiven inip yüz merdiven çıkıyordum bir dakikada. derin bir kuyudan su çekiyordum. bir mağara ağzından sana sesleniyordum. karanlıklar içinde birbirimizi aydınlatıyorduk. sağır bir zamandı yaşadığımız. sağır ve merhametsiz. kör bir geceydi yumruklayan kapıyı, kör ve dilsiz.

artık hiç sönmeyecektik biliyorum....

syılmaz

  • Ziyaretçi
Ynt: Sahibini Arayan Mektuplar- Ümit Yaşar OĞUZCAN
« Yanıtla #3 : Kasım 13, 2009, 09:57:07 ÖS »
4. MEKTUP

senden hiç ayrılmamak vardı. zamanı durdurmak, bütün saatleri parçalamak vardı. isyan içindeydim. neydi bu çaresizlik? bizi çepeçevre saran bu dört duvar neydi? bir ara tanrıyı düşündüm, peygamberleri, dinleri, kitapları düşündüm. boş inançlarımız mıydı çaresizliği yaratan? o bizim eserimiz miydi? öyleyse neden bizden büyüktü, güçlüydü? bunca yıl neyi aramış, kimi özlemiştim? madem ki benim olmayacaktın, neden seni karşıma çıkardılar? kim yaptı bunu? bu kötülükler kimin eseri? tanrının işi yok da bizi mi görsün? öyleyse kime inanacağız? o kitaplar ki sabırdan bahsediyor. ama ne kadar? nereye kadar? o dinler ki duadan bahsediyor. kime, niçin ve ne zaman? o peygamberler hiç sevmediler mi? ben sana inanıyorum kitaplara değil. ben seni istiyorum. dua değil. sabır değil.

artık gideceksin, biliyorum, vakit geç oldu. yatakta izin kalacak,
havada kokun ve yastığın üzerinde bir iki tel saçlarından. telaş içinde
giyinmeye başlayacaksın. (çoraplarında eğrilik var) diyeceğim,
düzelteceksin. dudaklarını boyarken, eğilip ensenden öpeceğim. için sevgiyle dolacak. gözlerin ışıl ışıl ( üzülme, üzülme diyeceksin, yine geleceğim.) ya gelmezsen? hayır hayır geleceğine inanıyorum. yine gideceğini bilmek kötü. dayanılmaz bir şey bu. hatırlıyorum; elini uzattın, (allahaısmarladık) dedin ve gittin. gözden kayboluncaya kadar baktım arkandan, sonra kapıyı kapattım, bir başka kapı açıldı yalnızlığa.

yürüyemiyordum, oturamıyordum. yattım, uyuyamadım. sanki yerçekiminden
kurtulmuştum, boşluktaydım, ağırlığım kalmamıştı. elimde, tam nabzımın
üzerinde bir saat işliyordu her şeyden habersiz. çıkardım, duvara
çarptım, parçalandı ve durdu. fakat sadece saatin sesiydi kaybolan. yoksa zaman ilerliyordu..

syılmaz

  • Ziyaretçi
Ynt: Sahibini Arayan Mektuplar- Ümit Yaşar OĞUZCAN
« Yanıtla #4 : Kasım 13, 2009, 09:58:25 ÖS »
5.MEKTUP

ayrılık diye bir şey yok. bu bizim yalanımız. sevmek var aslında, özlemek var, beklemek var. şimdi nerdesin? ne yapıyorsun? güneş çoktan doğdu. uyanmış olmalısın. saçlarını tararken beni hatırladın, değil mi? öyleyse ayrılmadık. sadece özlemliyiz ve bekliyoruz.

zamanı hatırlatan her şeyden nefret ediyorum. önce beklemekten. ömür boyunca ya bekliyor ya bekletiyor insan. ikisi de kötü, ikisi de hazin tarafı yaşantımızın. bir çocuğun önce doğmasını bekliyorlar, sonra yürümesini, konuşmasını, büyümesini..zaman ilerliyor, bu defa para kazanmasını, kanunlara saygı göstermesini, insanları sevmesini, aldanmasını, aldatmasını bekliyorlar. ve sonra ölümü bekleniyor insanoğlunun. ya o? ya o?

insanlardan dostluk bekliyor, sevgilisinden sadakat, çocuklarından saygı ve bir parça huzur bekliyor, saadet bekliyor yaşamaktan. zaman ilerliyor, bir gün o da ölümü bekliyor artık. aradıklarının çoğunu bulamamış, beklediklerinin çoğu gelmemiş bir insan olarak göçüp gidiyor bu dünyadan. işte yaşamak maceramız bu. yaşarken beklemek, beklerken yaşamak ve yaşayıp beklerken ölmek!

özleme bir diyeceğim yok. o kömür kırıntıları arasında parlayan bir cam parçası. o nefes alışı sevgimizin, kavuşmalarımızın anlamı. o tek güzel yönü bekleyişlerimizin. insanlığımız özleyişlerimizle alımlı, yaşantımız özlemlerle güzel. özlemin buruk bir tadı var, hele seni özlemenin. bir kokusu var bütün çiçeklere değişmem. bir ışığı var. bir rengi var seni özlemenin, anlatılmaz. verdiğin bütün acılara dayanıyorsam; seni özlediğim içindir. beklemenin korkunç zehiri öldürmüyorsa beni; seni özlediğim içindir. yaşıyorsam; içimde umut varsa, yine seni özlediğim içindir.

seni bunca özlemesem; bunca sevmezdim ki!


syılmaz

  • Ziyaretçi
Ynt: Sahibini Arayan Mektuplar- Ümit Yaşar OĞUZCAN
« Yanıtla #5 : Kasım 13, 2009, 09:59:37 ÖS »
6. MEKTUP

bugün bir yalnızlığa düştüm yine..

başımı ellerimin arasına aldım, sessizce ağlamaya başladım. önümde yarıya gelmiş bir konyak şişesi ( beni iç ) diye fısıldıyordu, ( beni iç.) sonra yalvarmaya başladı: ( ne olur ) dedi ( ne olur haydi iç beni.) bir bardak doldurdum, tepeme diktim. şişe rahatladı, sustu.

hani ellerimiz birbirine değince nasıl oluyorduk? işte öyle oldum. hani bakışlarımız buluştuğu zaman, bir başka türlü atması vardı yüreklerimizin, onu hatırladım. sonra bir tren hareket etti. sabahtı. karşı karşıyaydık. konuşuyorduk. ben sevmek diyordum durmadan. gözlerim gözlerine soruyordu. ( seviyor musun? ) diye. hep evet diyordu gözlerin, ellerin, dudakların hep evet diyordu.

oysa ki bir çok hayır diyen insanlar vardı çevremizde. örneğin: bir çocuk hayır, diyordu, bir kadın, bir adam, bir başkası hayır diyordu. hayırlar arasında ezilmeye mahkumdu evetlerimiz.

tren ilerliyordu. gözlerin gözlerime soruyordu ne olacak diye. sigara üstüne sigara yakıyordum, kadeh kadeh içki içiyordum; fakat bilmiyordum ben de ne olacağını. bizi sürükleyen bir akıntıydı. durduramazdık onu, hükmedemezdik ona. bir anafora rastlayıp yok oluncaya kadar akıp gidecektik işte. peki anafor nerdeydi? uzak mıydı? belki çok yakındı kim bilir. biz onu göremeyecektik. o gözlerimizi kör ettikten sonra saracaktı bizi buz gibi kollarıyla.

tren ilerliyordu. pencereden deniz görünüyordu. denize akşam güneşi vurmuştu. renk renk kayıklar gördük kıyılarda. denize taş atan çocuklar gördük. uzakta bir balıkçı ağlarını topluyordu.

ve tren ilerliyordu. kadere yaklaşıyorduk. bir alacakaranlık bastı zamanı. gözlerim gözlerindeydi. ellerini tuttum. titredin. acı acı bir düdük öttü. bir şeyler koptu içimizden. sonra tren durdu, indik, yollarımız ayrı ayrıydı.

şimdi o gün verdiğin yalnızlığı yaşıyorum...


syılmaz

  • Ziyaretçi
Ynt: Sahibini Arayan Mektuplar- Ümit Yaşar OĞUZCAN
« Yanıtla #6 : Kasım 13, 2009, 10:00:47 ÖS »
7. MEKTUP

burası büyük şehir, günahkar şehri, o vurdumduymaz, o deli dolu şehir. ben bu şehirde sensiz yaşayamam. bir gün kanıma girer şu kalabalık, şu caddeler, şu tıklım tıklım gazinolar. burası şarkılar şehri, resim gibi kadınlar, kadın gibi erkekler şehri. ben bu şehirde yaşayamam.

insan bir vapur olmalı bu şehirde, bir tramvay olmalı, bir otomobil olmalı. en iyisi bir bulut olmalı, gelip evinin üstünde durmalı. madem ki bulut değilim; ben bu şehirde sensiz yaşayamam.

şehirler de insanlara benzer. gövdeleri, ayakları, dudakları, gözleri vardır, yürekleri vardır, kocaman kocaman elleri vardır. bu şehrin yüreği sende çarpıyor. insan, sana kan taşıyan bir damar olamayacaksa; bu şehirde yaşamamalı. çekip gitmeli.

şehirler de insanlara benzer. duyguları, açlıkları, uykuları vardır, kinleri ve nefretleri vardır, aşkları vardır, büyük. insan aşık değilse, bu şehirde yaşamamalı, çekip gitmeli.

şehirler de insanlara benzer. insan bir şehir olmayacaksa, senin içinde yaşadığın; artık yaşamamalı buralarda, çekip gitmeli.

bir gününde dört mevsim var bu şehrin. her sokağında bir dünya var.bütün sefaletiyle, bütün çirkinliği ile, bütün orospuluklarıyla bu şehir baştanbaşa sevgi. bu şehir baştanbaşa sen.

bu şehirde sevmeyen ya da seni tanımayan yaşadım demesin. ölüler susmasını bilmeli....


syılmaz

  • Ziyaretçi
Ynt: Sahibini Arayan Mektuplar- Ümit Yaşar OĞUZCAN
« Yanıtla #7 : Kasım 13, 2009, 10:01:58 ÖS »
8. MEKTUP

bana çılgın diyorsun, seni sevdiğim için. yanılıyorsun, sevmek çılgınlık değil. sevmek insan tarafımızı bulmamızdır bence. biraz da yaklaşmamızdır tanrıya zaman zaman.

dünyada sevmeyenlere, sevemeyenlere acımalı. o ot gelip, ot gidenlere acımalı. sevebilen insan kendini keşfetmiş insandır. talihli insandır. çektiği bütün acılara rağmen; mutlu, kıvançlı insandır o.

aşktır yücelten bizi ve derinliğimiz aşktandır. gerisi boş, yalan. aşksa, sevmektir. durmadan, nefes alırcasına sevmektir. sevmekle sevilmek ayrı şeyler...sevilmeyi çoğaltmak, ona bir başka şekil vermek, daha da yoğunlaştırmak onu elimizde değil. oysa ki sevgimizi dilediğimiz gibi yoğurabilir, dilediğimiz şekli verebiliriz ona.. derinlikse derinlik, yükseklikse yükseklik, genişlikse genişlik. sevmekte gücümüz var, irademiz var, aklımız var. biz varız sevmekte. sevmek yaratmaktır bir bakıma. sevilmekse yaratılmak.. demek ki biz seninle birbirimizi yaratıyoruz durmadan. sen beni yarattıkça güzelsin işte ve ben seni yarattıkça güçlüyüm, daha bir insanım.

beni sevmeseydin yine bir şey değişmeyecekti benim için. sen biraz eksik kalacaktın biraz sen kaybedecektin. o kadar.. şimdi insanların en güzeliyiz, en iyisiyiz elbette. seviyoruz seviliyoruz. sevgimi anlamadığın ve ona saygı göstermediğin anda ölebilirim. karşılık vermediğin anda değil.

birbirimizi yeniden yaratmaya devam edelim.


syılmaz

  • Ziyaretçi
Ynt: Sahibini Arayan Mektuplar- Ümit Yaşar OĞUZCAN
« Yanıtla #8 : Kasım 13, 2009, 10:03:33 ÖS »
9. MEKTUP

kimdi o? yanındaki kimdi? ne konuşuyordunuz? işte buna dayanamam. kahrolurum.

dün gece ne yaptın? nereye gittin? ah otursaydın, beni düşünseydin ya? eğlenebildin mi bari? yatarken ne okudun? sonra iyi uyuyabildin mi? rüyanda neler gördün? söylesene.. anladım artık beni sevmiyorsun. sevdiğini sanmakla yanılmışım. zaten çirkin bir adamım ben, sinirliyim. kıskancım. fazla hisliyim. suçluyum. kendimi sevgilerimin bencilliğinden kurtaramadım. zayıf, bencil bir adamım öyleyse. sonra yalancıyım, iki yüzlüyüm. seninle konuşurken seninle yatmayı düşünüyorum. sevgiyle elini tuttuğum zaman, aslında kalçalarını tutuyorum. bilmiyorsun. kendime göre hesaplarım var benim. yanımda olman gurur veriyor,sevinç veriyor bana. fakat sana kimse bakmasın istiyorum, kimse konuşmasın seninle. hep benim ol. günün her saatinde ve ölünceye kadar benim ol.

beni seviyor musun? evet mi? öyleyse söyle. kimdi o? yanındaki kimdi? nereye gidiyordunuz? seven zalimdir biliyorsun, aşk egoisttir. sen zalim olma. anlamıyorsun, anlamıyorsun.... biraz anla beni. sana sitem etmeyeceğim artık. bütün suç benim. seni bu kadar sevmemeliydim. şu köhne ve utanmaz dünyada ne bir kimse bu kadar sevilmeye değer, ne de bir kimsenin bu kadar sevilmeye hakkı var. kendimizi ne sanıyoruz? biz kimiz? sus cevap verme. teselliye ihtiyacım yok.

seni bu kadar sevmenin cezasını kendime ödeteceğim. göreceksin...


syılmaz

  • Ziyaretçi
Ynt: Sahibini Arayan Mektuplar- Ümit Yaşar OĞUZCAN
« Yanıtla #9 : Kasım 13, 2009, 10:04:59 ÖS »
10. MEKTUP

dün bir şiir daha yazdım senin için.

önce tuttum karşıma oturttum seni,
konuşturdum, güldürdüm, ağlattım.
her halin hoşuma gidiyordu.
kadındın, ama önce insandın.
güzeldin, ama önce iyiydin.
elbette seni yazacaktım, senin için yazacaktım.
bana ( çok yazıyorsun ) diyorlar.
bir insana ( sen çok yaşıyorsun, öl artık ) denir mi?

benim yaşamam ve şiirim birbirinden ayrı şeyler değil ki!
yaşarken şairliğimi yaşıyorum ben.
yürürken, konuşurken, sevişirken hep şairliğimin içindeyim, o da benim içimde.
birbirimizi tamamlıyoruz durmadan.

sen hiç denize baktığın zaman bir orman gördün mü?
dağların gökyüzüne en yakın olduğu yerde yeraltı nehirlerini düşündün mü hiç?
öpüşürken, sevişirken açların, yoksulların yüreği çarptı mı sende?
güldüğün zaman afrika`da isimsiz bir zenciyi hatırlayıp, onun büyük acısını duydun mu derinden?

senin o güzel gözlerin bende yalnız seni görüyor.
seviyorsan beni seviyorsun, beni istiyorsun benden.
oysaki ben sende bütün insanlığı, güzelliği seviyorum.
al gözlerimi de kendine bir benim gözlerimle bak.
gör, ne kadar erişilmez, ne kadar yüce olduğunu.
her maddenin bir atomu olduğu gibi bir şiiriyeti de vardır.
bilgin atomu parçalayan, sanatçı ise şiiriyeti bulan, işleyen ve onu sanat haline getiren insandır.
şiir bir köprüdür madde ile ruh arasında. şiir güzelliğin en yoğun ifadesidir ve nefes alışıdır duygularımızın.
atom gücü, elektik gücü gibi bir de şiir gücü vardır dünyada.
sanatçı bu gücü ellerinde tutan kimsedir işte. onu şiir, müzik,
heykel ve resim haline getiren mutlu kişidir o..

her zaman, her yerde söylemişimdir. ( hayatımdan şairliğimi çıkarırsanız geriye önemli bir şey kalmaz ) diye. yazmamı bana çok görmeyin....


syılmaz

  • Ziyaretçi
Ynt: Sahibini Arayan Mektuplar- Ümit Yaşar OĞUZCAN
« Yanıtla #10 : Kasım 13, 2009, 10:06:28 ÖS »
12. MEKTUP

ölmedim işte. ölemedim. demek ki yaşamam gerekliydi. bir gizli kuvvet olmalı bizi yaşatan. yaşamakla ölmek arasındaki maceramızı düzenleyen çaresizliğimizi her yerde yüzümüze tokat gibi indiren bir büyük kuvvet olmalı. şimdi seni daha çok seviyorum. meğer ölüm senin kadar güzel değilmiş. şimdi güzelliğin daha yakıcı, daha alımlı.

bütün neden`ler senin için yaşamayı gerektiriyor şimdi. nasıldım, nasıldım o gece, o gün bilemezsin? eski, taş binalar üstüme yıkılıyordu, başımda parçalanıyordu vitrinlerin camları. her taşıt beni ezip geçiyordu yanımdan. insanlar alnımda yürüyordu çamurlu pis ayaklarıyla. rüzgar gırtlağıma yapışmış bir el gibiydi. kitaplar, dergiler, gazeteler gördüm boyalı dükkanlarda. hepsi ölmek diyordu. yalnız ölümdü gördüğüm kaldırımlarda. artık her şey boştu, yalandı.

kirli bir çamaşırdı üzerimde yaşamak. umutlarımı yitirmiştim. arayıp bulacak gücüm kalmamıştı. öylesine yorgundum, bitkindim. ellerimi sevmiyordum, gözlerim utanç veriyordu gözlerime. damarlarımdaki kan rahatsız ediyordu beni. ölmek, gitgide bir umut haline geliyordu içimde. büyüyor, büyüyordu.

boşlukta bir tel gerilmeye başladı... gerildi, gerildi. sonra kan rengi bir karanlığa düştüm. duvarlar kırmızıydı, yerler, masalar, sokaklar, insanlar hep kırmızıydı. ama karanlıktı yine, korkunç bir karanlıktı. kırmızı sisler içindeydim. dört yanım denizdi, kıpkızıl.

sonra rengi değişti çevremin. bulutlar dağılmaya başladı. ilk gün ışığı merhaba dedi pencereden, yeşil yapraklar el salladı. bir adam uzun uzun öksürdü. ilk ellerimi buldum vücudumda, derken ayaklarımı, gözlerimi, dudaklarımı, saçlarımı buldum. ve seni düşündüm.

işte o zaman yaşadığımı anladım, utandım..


syılmaz

  • Ziyaretçi
Ynt: Sahibini Arayan Mektuplar- Ümit Yaşar OĞUZCAN
« Yanıtla #11 : Kasım 13, 2009, 10:07:26 ÖS »
13. MEKTUP

er geç beni affedeceksin. bir şey beklemeden, bir şey istemeden affedeceksin. sevgin seni oraya götürecek. düşe kalka ilerleyeceğin yollarda, taşlar kanatacak ayaklarını. issız, karanlık ormanlardan geçeceksin yapayalnız. sonra bir bataklık başlayacak gözün alabildiğine. omuzlarına kadar yapışkan çamurlara saplanacaksın. durmadan yağmur yağacak üstüne, iliklerine kadar ıslanacaksın, üşüyeceksin. ahtapot elleri gibi uzun, pis sarmaşıklar dolanacak ayak bileklerine. dört yanında kara bataklık kuşları dönecek çığlık çığlığa. geçmiş zamanı düşüneceksin. o bir daha yaşanılmaz günleri, geceleri düşüneceksin. bataklığın son bulduğu yerde zift gibi koyu bir gece başlayacak geçmiş gecelere benzeyen. yürüyeceksin, ağır ağır ilerleyeceksin zamanın ve gecenin ortasında. keskin bir rüzgar çıkacak, merhametsiz kırbaçlar gibi parçalayacak yüzünü.

sonra bir dağ yamacına varacaksın, bitkin ve perişan.. uzaklarda cılız bir ışık göreceksin. sen yaklaştıkça büyüyecek, sıcak kollarıyla saracak seni. fakat, sen o ışığın olduğu yere hiç bir zaman varamayacaksın ve bu gerçeği anladığın anda yıkılacaksın, korku ve ümitsizlik saracak yüreğini, ağlayacaksın.

işte o zaman beni düşüneceksin, çektiklerimi, senin için katlandığım şeyleri düşüneceksin. bulutlar dağılacak. seni nasıl sevdiğimi, nasıl yüceleştirdiğimi, nasıl erişilmez ışık haline getirdiğimi birer birer anlayacaksın.

onun için beni affet demeyeceğim sana. er geç anlayacak ve affedeceksin. bunu biliyorum. karşılaşmamız kaderdi belki. ama çektiğimiz çiledir, bizi birbirimize yaklaştıran, o korkunç ümitsizlik, büyük çaresizliklerdir.

acılarımızı yitirmeyelim..


syılmaz

  • Ziyaretçi
Ynt: Sahibini Arayan Mektuplar- Ümit Yaşar OĞUZCAN
« Yanıtla #12 : Kasım 13, 2009, 10:08:30 ÖS »
14. MEKTUP

ilk defa göz göze geldiğimiz anı hatırlıyor musun?
kaçamak bir buluşmasıydı bu gözlerimizin.
seni istiyordum, biliyordun... bakışların duygulu,
anlayışlıydı, özlemliydi zaman zaman.
bakışların bir şarkı söylüyordu hiç bilmediğim.
seni dinliyordum, bakışlarını dinliyordum.

dağbaşında apansız karşıma çıkan bir pınardı
sanki gözlerin. eğilip su içmek istiyordum
kirpiklerinin arasından. içimde yaktığın ateşi
söndürmek istiyordum. ama o ateş gitgide
büyüdü işte! şimdi biraz da sen yan artık,
benim yanacak yerim kalmadı.

inanamıyorum, sen var mısın? inanamıyorum
bir türlü. tuttuğum ellerin mi? öptüğüm
dudakların mı? kim bilir? belki de yoksun,
berbir rüyâ görüyorum, biraz sonra
uyanacağım. herşey ansızın silinecek.
ne saçların kalacak ortalıkta, ne gözlerin.
yine kahrecici yalnızlığıma döneceğim.
biraz daha yıkılmış, biraz daha sensiz.

o gün ilk defa seni gördüm. düşün, sen
dünyaya geleliberi kaç yıl geçmiş aradan.
düşün, ne kadar çok özlemiştim seni.
öyleyse hiç gitme, ne olur? vereceğin her
kedere razıyım. acıların en büyüğünü sen
tattır bana, zehirlerin en şiddetlisini senin
elinden içeyim. ama gitme ne olur?

dudaklarım kurumuştu, içim yanıyordu.
suya hasret, kurumuş bir ot gibiyimdim.
yağmur olup yağdın üstüme, yaşardim,
filizlendim. sonra güneş oldun, hayat
verdin bana, koku verdin, renk verdin.
şimdi bırakıp gidersen bir daha ve son defa
yine kuruyacağım, dağılıp toz olacağım
anlıyor musun? çünkü senden sonra kimse
gelmeyecek, biliyorum. kimseler çalmayacak
kapımı. gidersen beni bana mahkûm edeceksin,
keşke ölsem diyeceğim o zaman, keşke ölsem!

şimdi sendeyim, seninleyim, seni yaşıyorum.
beni bana bırakma!

senden bir parçayım artık, belki de baştanbaşa
sen oldum farkında değilsin. beni bana bırakma!

sen olduğun için mutluyum. sen olduğum için de.
istersen ben olma. hiç benim olma.
ama bırakma beni ne olur?
beni, bana bırakma!


syılmaz

  • Ziyaretçi
Ynt: Sahibini Arayan Mektuplar- Ümit Yaşar OĞUZCAN
« Yanıtla #13 : Kasım 13, 2009, 10:09:59 ÖS »
16.MEKTUP

artık aldanmak istemiyorum. beni sevgilerinin ölümsüzlüğüne inandır, korkulardan, şüphelerden kurtar. hiç aldanmamışların o engin iç rahatlığına hasretim. ayıkla, arıt beni.

bütün insanlar aldanıyormuş, sürekli bir aldanmaymış yaşamak... ne çıkar? ben artık aldanmak istemiyorum ya! sen ona bak... onun için seni erişemiyeceğin bir yere çıkarmayacağım, olduğun gibi seviyorum seni. olmanı istediğim gibi değil! hiç olamayacağın gibi değil. neredeysen orda dur. nasılsan öyle kal. bütün mevsimleri bir günde, bütün yılları bir mevsimde yaşamaya razıyım seninle. yanımda olduğun zamanlar nasıl apaydınlık oluyorum, nasıl içim huzurla doluyor, görüyor musun?

gözlerimin derinliğine bakma; başın dönmesin. gelecek günleri düşünme, korkma büyük hazlar yaşamaktan. erişemeyeceğin hiç bir mutluluk yok. (yaşadım) diyemeyeceğin hiçbir günün olmayacak benimle. hiç aldatma beni, hiç yalan söyleme. bir gün aldatsan bile; aldandığımı senden öğrenmeliyim önce. o zaman ölsem de mutlu ölürüm, inan. biraz da olsa inanmış ölürüm. aldanmak.... en büyük yıkıntısı iç dünyamızın. aldanmak.. ses veren üç telimizden birinin kopması. aldanmak o en son, fakat en keskin kabullendiğimiz gerçek. sen hiç aldatma ne olur?

yıkılışım da sevgim kadar büyüktür benim. bırak kalbimden ses veren bütün teller ben yaşadıkça sana inanmayı söylesin. sana kayıtsız şartsız inanmak olsun; bütün kazancım yaşamaktan. o zaman herşeye katlanırım. korkulardan, endişelerden uzakta her saniye yaşadığımı bilirim. çaresizlikler beni korkutmaz. şu aşağılık dünyanın hiçbir acısı seni sevmeyi unutturamaz bana artık.

inanmak; seni düşündükce söylediğim bir şarkı olmalı dudaklarımda. inanmak; gökyüzünün en karanlık zamanında bile görebileceğim bir yıldız olmalı. dağlardan, denizlerden esen serin rüzgarlar gibi, senden gelen birşey olmalı inanmak. kimi gün kalem olmalı parmaklarımda, kimi gün kulağımda musiki, gözlerimde ışık olmalı. içtiğim suda, yediğim ekmekte sana tüm inanmanın tadını duymalıyım. her sabah ilk ışık sana inanarak yaşadığım mutlu bir gün getirmeli bana. işte o zaman yokluğuna bile dayanabilirim, özlemlerim daha derin bir anlam kazanır. seni beklerken şüphelerin o kahredici zehiriyle, geciktiğin her saniye bir defa ölmem. artık aldanmak istemiyorum. seni aldatmak zevkinden sonuna kadar mahrum edeceğim. beni aldatmanın acısını da sevincini de hiç tattırmayacağım sana. çünkü, aldattığın zaman; yemin ediyorum yeryüzünde olmayacağım. inanmışlığım ölüme kadar sürsün bırak.

zarımı son defa senin için atıyorum..


syılmaz

  • Ziyaretçi
Ynt: Sahibini Arayan Mektuplar- Ümit Yaşar OĞUZCAN
« Yanıtla #14 : Kasım 13, 2009, 10:12:42 ÖS »
15.MEKTUP
Gözlerine baktığım zaman susmanın bir sebebi olmalı. Bana kendini anlat.
Korkularını, dileklerini söyle bana. Aşktan ne bekliyorsun? Dostluk mu? Al, istediğin kadar..Yüreğimi apaçık önüne seriyorum işte! Orada sevdiğin, istediğin ne varsa al, senin olsun. Sana arzularımın ötesinden sesleniyorum.

Aydınlık! Sen en güzel aydınlık! Bizi bırakma. Kalplerimizde girmediğin köşe kalmasın. Çek, kurtar bizi insan yaratılışımızın korkunç karanlığından. içimizde, ta derinlerde kükreyen o vahşi hayvanı sustur. Düşüncemizi tırmalayan o kanlı pençelerden kurtar bizi. Unutulmuşların dünyasında biz unutmak istemiyoruz.

Hadi sevdiğim sen de aç yüreğini. Dostluğun o ölümsüz ışığı dolsun içine. Saçlarımı okşadığın zaman, annemin eli sanmalıyım ellerini. Dudaklarından yalnız aşkın hazzı değil, dostluğun doyulmaz içkisini de içmeliyim. Bana önce insanlığımı öğret, bana unutmamayı öğret. Seni hiç unutmak istemiyorum.

Bilinmeyen içkilerin en zevk dolu sarhoşluğunda yaşayalım seninle. Kurtulalım bu korkulardan, bu çaresizliklerden. Beni hiç unutmayacaksan sev, usanmayacaksan sev. Birlikte yaşayacağımız her dakika ömrümüzün bir yılına bedel olmalı. O dakikaları hatıraların sonsuz mezarlığına gömeceksek hiç yaşamayalım.

Önce zamandan kurtulmalıyız öyleyse, önce zamandan kurtulmalıyız. Birbirini yenilemeli saatlerimiz. Yarın bu günü aratmamalı. Yerçekiminden kurtulurcasına aşmalıyız zamanı seninle. O zamanı, o dost zamanları.

Bana < gel > dediğin an; mesafeler de anlamını kaybetmeli. Yolları dakikalarla, günleri kilometrelerle ölçmeliyiz. Beraberliğimiz, bütünlüğümüz hiç bitmemeli. O hiç sönmeyen dostluk ateşinin çevresinde hep böyle elele, dizdize olalım. Ne yağmur söndürmeli o ateşi ne rüzgar. Yüreklerimiz hep böyle ışıl ışıl olmalı alevlerinde.

Hadi sevdiğim, sen de aç yüreğini. Bana kendinden bahset. Hep ben ol, durmadan ben ol istiyorum. Dudaklarım kurudu bak! Bir yudum su ver güzelliğinin pınarından. Acıktım dersem iyiliğinle doyur beni. Üşüyorsam; yalnız dostluğunun ateşinde ısınsın ellerim. Benim olma demiyorum. Ama önce ben ol. inan, ben hep senin olacağım, baştanbaşa sen olduğum için. Aşkta kaybettiklerimizi dostlukta tamamlayalım.

Gel aydınlık bizi bekliyor...